Jako pułk rozpoznawczy 3 Dywizji Strzelców Karpackich, 12 Pułk Ułanów Podolskich był całkowicie zmotoryzowany według etatu brytyjskiego II/251/22 jako oddział pancerny. Różnił się jednak od pułku czołgów tym, ze głównym jego sprzętem bojowym nie były czołgi, lecz samochody pancerne i pełzaki. Pułkowy miesięczny raport stanu z kwietnia 1944 notuje:
52 oficerów
93 starszych podoficerów
152 kaprali
583 st. ułanów i ułanów; razem 830 szeregowych
Stan ulegał oczywiście naturalnym zmianom bojowym (polegli, ranni, chorzy itp).
Z pojazdów bojowych należało do wyposażenia pułku według etatu:
28 samochodów pancernych ciężkich Staghound
24 samochodów pancernych lekkich Scout Car
69 pełzaków Bren Carrier
20 transporterów kołowo-gąsiennicowych White'a
55 motocykli
Poza tym pułk posiadał pokaźną ilosć pojazdów osobowych, półciężarowych, ciężarowych oraz techniczno-administracyjnych, których ogólna liczba dochodziła do 82 wozów.
Siła ogniowa pułku była poważna; w żadnym wypadku nie do porównania z naszym pułkiem kawalerii z kampanii wrześniowej 1939 roku.
Podstawowe uzbrojenie stanowiła broń wmontowana do samochodów pancernych Staghound:
28 działek p-panc. kal.37 mm
44 ciężkie karabiny maszynowe Browning kal. 7.62 mm
28 rakietnic dymnych
Broń indywidualna przewożona na różnych pojazdach, zależnie od potrzeb walki składała się z:
36 rusznic p-panc. PIAT (Projector Infantry Anti-Tank)
25 moździerzy kal. 2 cal. (50.08 mm)
142 lekkie karabiny maszynowe Bren kal. 0.303 cal. (7.7 mm)
223 pistolety maszynowe Thompson, kal. 12.43 mm
Cięzką broń wsparcia stanowiło:
8 armat p-panc. 6-funtowych. kal. 57 mm
6 moździerzy 3 cal.
W swoim uzbrojeniu pułk posiadał 20 wykrywaczy min. W tej liczbie wyróżniał się tzw. "polski wykrywaczy min nr.3", znany w wojsku brytyjskim jako wyjątkowo czuły i skuteczny; pułk miał ich 8 sztuk.