Czołówka naprawcza była jednostką wystawioną przez służbę warsztatowo-naprawczą armii i na stałe przydzielona do jednostek zmechanizowanych. Składała się ona z dowódcy-oficera, zespołu majstrów i mechaników techniczno-elektrycznych oraz personelu pomocniczego; była wyposażona w potrzebny dla naprawy sprzetu motorowego i broni sprzęt techniczny i pojazdy warsztatowo-ratownicze.