Przypuszcza się że order ten ustanowił król Własysław Łokietek w 1325 roku z okazji ślubu swojego syna, późniejszego króla, Kazimierza Wielkiego. Oficjalnie order ten został uprawomocniony w 1705 roku przez Augusta II-go, króla Polski i Kurfürst w Saksonii. Początkowo order miał kształt okrągły ale w roku 1709 zamieniono go na order w kształcie krzyża, noszonego na wstążce wokół szyi. Ostatecznie w roku 1713 nabrał swojej ostatecznej formy, gwiazdy na niebieskiej kokardzie. Po trzecim rozbiorze, w 1793 roku, nadawanie orderu zostało zakazane. Jest to najwyższe Polskie odznaczenie sprzed rozbiorów, Księstwa Warszawskiego (1807–1815) i Królestwa Polskiego (1815-1831). Po upadku powstania w 1830 roku, odznaczenie to zostało zmienione i włączone do systemu rosyjskich odznaczeń, gdzie pozostało aż do rewolucji bolszewickiej 1917 roku. Order odrodzono w niepodleglej Polsce ustawą Parlamentu w 1921 roku jako najwyższe odznaczenie. Nie przyznawany przez rząd komunistyczny (jakkolwiek nigdy nie zniesione) po drugiej wojnie światowej było nadal przyznawane przez Prezydenta na Uchodźctwie. W 1992 roku uchwałą Parlamentu, order zostaje ponownie uznany za najwyższe odznaczenie. Nadawany jest obywatelom polskim i zagranicznym za zasługi dla Polski i narodu polskiego. Tylko prezydent Polski ma prawo do wręczenia orderu.
Ustanowiony w 1772 roku przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego po zwycięskiej bitwie pod Zieleńcami, w czasie wojny Polsko-Rosyjskiej. Pierwsze ordery miały kształt srebrnego lub złotego owalu, który wkrótce zamieniono na czarny emaliowany krzyż. Order zniesiony po podziale Polski w 1793, odrodzony w 1807 w pięciu różnych klasach. Nadawany jest podczas powstania w 1830 roku, po upadku powstania Rosjanie ponownie delagalizują to odznaczenie. Jest to pierwsze odznaczenie w niepodległej Polsce, najbardziej znane ze wszystkich polskich odznaczeń, VM jest odpowiednikiem Brytyjskiego Victoria Cross i amerykańskiego Medal of Honor. VM nadawany jest żołnierzom polskich Sił Zbrojnych, niezależnie od stopnia wojskowego, wyłącznie za wyjątkowa odwagę i męstwo. Odznaczenie to może być nadane żołnierzom wojsk sprzymierzonych, cywilom, jednostkom wojskowym, i miastom. Odznaczenie posiada nastepujące klasy: Wielki Order (WO), Komandorski, Rycerski, Złoty Krzyż i Srebrny Krzyż. Klasa WO moze byc nadana Dowodzącemu Siłami Zbrojnymi za zwycięstwo w wojnie lub ważnej bitwie, Krzyż Rycerski za przeprowadzenie zwycięskiej kampanii, Złoty Krzyż żołnierzowi który posiada wcześniej nadany Srebrny Krzyż. Order Virtuti Militari był także nadawany przez władze komunistyczne. Zgodnie z ustawą z dnia 16 października 1992 roku VM jest najwyższym medalem nadawanym za odwagę.
Ustanowiony przez Parlament 4 lutego 1921 roku. Nadawany Polskim i zagranicznym obywatelom za zasługi dla kraju w dziedzinie sztuki, nauki, polityki i filantropii a także za akty cywilnej odwagi i poświęcenia. Do roku 1974 był również nadawany zagranicznym dyplomatom. Order posiada 5 klas: Wielki Order, Wielki Komandorski, Komandorski, Oficerski i Członkowski.
Ustanowiony 10 października 1930 roku i nadawany tym, którzy aktywnie brali udział w walce o niepodległość przed i w czasie 1-szej wojny światowej a także w latach 1918 – 1921 (wykluczając wojnę polsko-sowiecką). Odznaczenie nadawane było w dwóch klasach: z mieczami i bez mieczy, a także jako Medal Niepodległości w brązie jako najniższy stopień. Krzyż z mieczami nadawany był tym którzy z bronią w ręku brali udział w walce o niepodległość przed 1-szą wojną światową (np. weterani powstania 1863 roku przeciw Rosji) lub tym którzy tą walką dowodzili.
Ustanowiony przez Radę Obrony Kraju 11 sierpnia 1920 roku podczas wojny polsko-sowieckiej, odrestaurowany w 1943 roku przez Ludowe Wojsko Polskie na Wschodzie i ponownie w 1992 roku. Krzyż może być nadawany za akty waleczności podczas pełnienia słuźby z jednostkami ONZ. Krzyż jest odpowiednikiem Amerykanskiego Silver Star, francuskiego Croix de Guerre i niemieckiego Iron Cross. Nadawany członkom Polskich Sił Zbrojnych za waleczność. W wyjątkowych przypadkach może byc nadany żołnierzom i cywilom sprzymierzonych państw.
Ustanowiony 23 czerwca 1923 roku, nadawany w klasie złotej, srebrnej i brązowej, żołnierzom i cywilom za wyjątkowe zasługi dla kraju. 12 października 1942 roku rząd polski na uchodźctwie w Londynie ustanowił Krzyż Zasługi z mieczami (także w 3 klasach) przyznawany za odwagę i męstwo wykazane nie w bezpośredniej walce zbrojnej.
Krzyże byly nadawane z plakietkami z nazwą bitwy, np. Breda, Tobruk, Monte Cassino.
Ustanowiony 1 sierpnia 1966 roku przez byłego komendanta Armii Krajowej, gen. Bór-Komorowskiego jako pamiątkowa odznaka i przyznawana żołnierzom Armii Krajowej i organizacjom ruchu oporu z których AK powstała. Ustawą z roku 1992 krzyż podniesiono do rangi odznaczenia państwowego.
Ustanowiony dekretem państwowym 21 sierpnia 1928 roku. Medal przyznawany był za walkę na wojnie 1918-1921 przeciwko sowieckiej Rosji. Okres służby miał być nie krótszy niz 3 miesiące, dla ochotników okres ten wynosił 2 miesiące, a 5 miesięcy dla jednostek pozafrontowych. Rannym w tej wojnie przyznawano ten medal niezależnie od czasu i miejsca służby. Medal ten mógł być też przyznawany cywilom którzy pomagali wysiłkom sił zbrojnych
Ustanowiony 3 lipca 1945 roku dekretem prezydenta Polski na Uchodźctwie w Londynie. Medal przyznawano żołnierzom Sił Ladowych, niezależnie od posiadanego stopnia, za 6 miesięcy służby w jednostce na linii frontu lub za 12 miesięcy służby w jednostce pozafrontawej.
Ustanowiony 3 lipca 1945 roku dekretem prezydenta Polski na Uchodźctwie w Londynie. Medal przyznawano żołnierzom Sił Powietrznych, niezależnie od posiadanego stopnia, za 6 miesięcy służby w jednostce na linii frontu lub za 12 miesięcy służby w jednostce pozafrontawej.
Medal przyznawano żołnierzom Marynarki Wojennej, niezależnie od posiadanego stopnia, za 6 miesięcy służby na okrecie bioracym udział w operacjach wojskowych lub za 12 miesięcy służby na innych statkach.
Ustanowiony 3 lipca 1945 roku dekretem prezydenta Polski na Uchodźctwie w Londynie. Medal przyznawano żołnierzom Marynarki Handlowej za 6 miesięcy służby na statku bioracym udział w operacjach wojskowych lub za 12 miesięcy służby na innych statkach.
Ustanowiony 1 września 1984 roku dekretem prezydenta Polski na Uchodźctwie w Londynie dla upamiętnienia walki przeciwko nazistowskim Niemcom i sowieckiej Rosji we wrześniu i październiku 1939 roku. Przyznawany żołnierzom Polskich Sił Zbrojnych i wszystkim innym którzy brali bezpośredni i pośredni w niej udział.
Krzyż Monte Cassino
Ustanowiony 26 lipca 1944 roku przez Dowódce Polskich Sił Zbrojnych, gen. Sosnkowskiego jako odznakę upamiętniajacą bitwę pod Monte Cassino. Przyznawana żołnierzom 2-go Korpusu Polskiego którzy brali w niej udział. Ustawą z roku 1992 Krzyż podniesiono do rangi odznaczenia państwowego.
Krzyż Narodowej Akcji Zbrojnej
Ustanowiony 14 grudnia 1944 roku przez Narodowe Siły Zbrojne (NSZ), niezależna nacjonalistycza wojskowa formacje i podniesiony do rangi odznaczenia państwowego przez ustawe z roku 1992. Krzyż przyznawany żołnierzom Narodowych Sił Zbrojnych.
Krzyż Zasługi Wojsk Środkowej Litwy
Ustanowiony 25 lutego 1922 roku przez Parlament Wileński i właczony do systemu polskich dekoracji w 1926 roku. Krzyż przyznawano polskim żołnierzom biorącym udział w bitwie o Wilno pomiędzy październikiem a listopadem 1920 roku.
Medal za ratowanie życia
Ustanowiony przez Prezydenta 22 marca 1928 roku. Medal nadawany za ratowanie ludzkiego życia z narażeniem własnego.
Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi
Ustanowiony 30 maja 1921 roku przez władze polskie. Przyznawany w dwóch klasach jako nagroda za branie udziału w którymkolwiek z powstań przeciwko Niemcom (1919, 1920, 1921). Klasę Pierwszą przyznawano tym którzy brali bezpośredni udział w walce, Klasę Drugą tym, którzy pomagali wysiłkom powstanców.
Medal Ochotniczy za Wojne 1918-1921
Ustanowiony przez Parlament 15 czerwca 1939 roku. Nadawany wszystkim ochotnikom wojny 1918-1921, którzy otrzymali wcześniej Krzyż Walecznych, zostali ranni, zgineli w walce, albo ochotniczo walczyli z bronią w ręku przez przynajmniej 3 miesiące.
Odznaka za Rany i Kontuzje
Ustanowiony przez Radę Obrony Kraju 14 lipca 1920 roku podczas wojny polsko-sowieckiej. Nadawany członkom Polskich Sił Zbrojnych, rannym podczas walki z wrogiem i wymagających pomocy chirurga. Odznaka jest odpowiednikiem Amerykanskiego Purple Heart Medal